feb 2025

Zeven dagen, 430 kilometer en 12.000 hoogtemeters op de mountainbike in Slovenië. En dat alles met type 1 diabetes. Onze SportBuddy en PompBuddy Bart Kruyt deed het en vertelt graag hoe dat was.

Afgelopen vrijdag heb ik de finish behaald van de Transalp Slovenië. Ik eindige in Piran aan de Adriatische kust. Op voorhand draaide ik een trainingsprogramma om dit te kunnen volbrengen, maar ook om mijzelf en mijn diabetes beter te leren kennen, begrijpen en in te stellen met verschillen profielen tijdens het rijden.

Dat de trip machtig mooi, verbluffend en zwaar was is logisch. Ik zal jullie de diabetes bijzonderheden meegeven van deze 7 dagen.

Gaat het mij lukken?

Stress. Kan ik het wel? Ben ik wel fit genoeg? Hoe bereid ik alles voor, voor het geval dat de pomp crasht of dat er wat stuk gaat of dat er geen eten is? Voor als ik in het ziekenhuis beland en anderen het moeten overnemen? Hoe zorg ik dat zij de nodige documentatie hebben, er genoeg materiaal is en dat de insuline koel genoeg blijft?

En nog 100 andere vragen spookten door mijn hoofd. Vragen die een ander op deze toch niet zou hebben. Oké, de eerste 2 puntjes misschien, maar verder niet.

Terug naar Piran, waar diabetes begon

Ik hoefde niet de snelste te zijn sprak ik met mijzelf af. Maar ook nooit de laatste. Dat was mijn doel, samen met natuurlijk de finish halen in Piran. 35 jaar geleden kreeg ik hier diabetes op 6-jarige leeftijd. Lang verhaal, maar de helft van mijn gewicht ben ik verloren in een nacht. Het tweede ziekenhuis had pas apparatuur om te meten en mijn bloedsuiker was rond de 70. Toen was ik inmiddels al buiten bewustzijn.

Een weekje ziekenhuis lag ik daar in het ziekenhuis. Daarna nog zes weken ziekenhuis hier. Het zit nog steeds in mijn geheugen. De Transalp zou dus niet alleen een trip op de mountainbike zijn, maar ook zeker een historische trip naar mijn diabetesroots en oorsprong.

Rustig starten

De eerste twee dagen doe ik rustig aan, sprak ik met mezelf af. Anders kom je jezelf op dag 5 en 6 tegen, zo luidde het advies. Het viel mij op dat het fietsen mij best goed afging in vergelijking met de anderen. Bijzonder goed zelfs. Het Garmin-apparaatje op mijn stuur en horloge gaven keurig elke 5 minuten de update van mijn bloedsuikerwaarden aan en de eerste 3 dagen kwam ik vrij makkelijk door.

Wellicht had ik op de derde dag met een heuvel van 1100 hoogtemeters even spijt dat ik omhoog gebuffeld had en zwaar in het rood gegaan was. Maar daardoor was ik wel als eerste boven en had ik mijn broodje al half op, voordat nummer 2 aan kwam zetten.

Soms een diabetespauze

De conditie, het herstel en mijn diabetes waren de eerste dagen dik in orde. ’s Nachts zette ik mijn insulineprofiel op 70 of 80 % en het liep als een zonnetje. Een enkele keer bij het laatste klimmetje had ik even een diabetespauze nodig. De rest van de week heb ik hier geen echte last van gehad en kon ik het al fietsen tackelen.

De weersvoorspellingen waren slecht, maar draaiden totaal om naar zomers tot soms zelfs heet. Vanaf dag 4 was het overdag 38 graden in de schaduw! Daarom plakte ik de Omnipod Dash-pomp niet meer op mijn arm, maar op mijn buik. Beter voor de temperatuur en iets meer schaduw. Bijkomend voordeel: dit bleek ook beter voor het stuiteren en lekkages van de insuline . Want de 3 dagen haalde ik tijdens de tocht niet met de pods.

Een zwaardere dag

Vooral dag 5 was zwaar met meer dan 2400 hoogtemeters en 74 km mountainbiken. De eindklim met percentages van 15 tot 30% helling gedurende een half uur was de hel. Niet alleen voor mij, maar ook voor de anderen. Die vroegen zich inmiddels af of er insuline of doping in dat pompje van mij zat.

Ik ging als een speer van berg tot berg. Dat gaf een fijn gevoel en marges tot gezelligheid om in de groep mee te rijden en halverwege het gas erop te zetten en toch als eerste boven te komen. Heerlijk. De natuur was verbluffend. De reeën zagen we soms wel heel dichtbij. Zelfs net iets te dichtbij misschien, toen er eentje mijn stuur aantikte.

Obstakels op de diabetesweg

Achteraf was de zware vijfde dag het begin van problemen op dag 6 en 7. Vroeg in de ochtend op de laatste dag, dag 7, kreeg ik na het ontbijt sensorproblemen. Mijn Dexcom-sensor week af. Alles crashte tegelijk toen ik weg wilde rijden met de groep. Mijn pod, sensor en daardoor ikzelf ook door de stress.

Het beestje diabetes voelde vast dat ik richting thuishaven ging en kondigde zich nog even flink aan. Zo makkelijk zou ik er niet van af komen. Door de warmte, zonnebrand en tijdstress zat ik niet te wachten op 50 minuten mountainbiken zonder sensorwaarden.

Herinneringen aan de diagnose

Mijn gedachten dwaalden tijdens dat eerste uur fietsen veel af naar vroeger en hoe het allemaal gegaan was. Gelukkig werd ik goed opgevangen door medereizigers tijdens het rijden. Dat gaf weer nieuwe energie. Wat betreft mijn diabetes draaide alles uiteindelijk weer. Het naderende onweer bleven we gelukkig voor. Binnen no time reden we het prachtige Piran binnen op het hoofdplein. Tijd voor ontspanning en feest.

Mijn tocht was niet mogelijk zonder mijn systeem. Daarvoor bedank ik mijn Android APS en de hele Do it Yourself Loop-community. Het heeft mijn tocht een stuk makkelijker gemaakt. Echt super! Tevens ben ik trots op mijn Time in Range van 86%. Het bewijst maar weer: I am greater than my hights and lows.

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur dan een mailtje naar: info@diabetesplus.nl

The post Het verhaal van onze buddy Bart: “De Transalp-tocht eindigde in Slovenië waar ik ooit de diagnose kreeg” appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

November 2024

Ik ben Wessel, 28 jaar. Anderhalf jaar geleden belandde ik in het ziekenhuis met de diagnose type 1 diabetes. Sindsdien is mijn leven ingrijpend veranderd. Alles wat eerst vanzelfsprekend was – en dat was heel wat – is dat ineens niet meer.  

Gelukkig kon ik vrij snel de knop omzetten. Misschien wel iets te snel, want voor mijn diagnose had ik me ingeschreven voor de 1/4 marathon. Die heb ik een maand na diagnose ook nog gelopen. Ik merkte dat sporten me ontzettend helpt bij het ‘managen’ van mijn bloedsuikers. Ik heb het sporten omarmd en ik durf te zeggen dat ik (afgezien van mijn diabetes) nog nooit zo gezond ben geweest 💪. Gemiddeld sport ik nu zo’n 4 à 5 keer in de week.

Goed schatten of mis gokken

Ondanks mijn sportieve avonturen en de energie die ik daaruit haal, is het echt niet allemaal rozengeur en maneschijn. Sommige dagen zijn gewoon lastig en zit alles tegen. Over elke hap eten die naar binnen gaat, moet nagedacht worden. Soms schat, tel of gok je goed, maar soms ook compleet mis. Dan ben je een avond bezig met bloedsuikers managen in plaats van rustig op de bank zitten.  

Een CGM en gekoppelde pomp helpen gelukkig aanzienlijk om mijn waardes in de gaten te houden. Maar een CGM geeft elke 5 minuten een waarde door, dus het werd ook een automatisme om elke 5 minuten op mijn horloge te kijken. Hierdoor kwam ik in een soort ‘5-minutenwereld’ terecht, wat onbewust een behoorlijke mentale impact heeft. Ook daar ben ik me gelukkig nu bewust van en dat gaat steeds beter.

PompBuddy bij Diabetes+

Ik heb nu ongeveer 1,5 jaar diabetes achter de rug, en waarschijnlijk nog heel veel jaren te gaan. Mede door de technologische ontwikkelingen zoals CGM’s en patchpompen ga ik er het beste van maken. 

Voor Diabetes+ ben ik PompBuddy geworden, omdat je in korte tijd een keuze moet maken waar je 4 jaar aan vast zit. Ik vond de gesprekken met mede type 1’ers tijdens deze periode erg fijn. Ik hoop van vergelijkbare waarde kan zijn voor anderen of op een andere manier bij te kunnen dragen. Zo staan we er niet alleen voor. 

Meer informatie over onze Pompbuddy’s

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur dan een mailtje naar: info@diabetesplus.nl

The post Het verhaal van Wessel: ‘Soms tel je goed, maar soms ook compleet mis’ appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

Noortje heeft in april dit jaar de diagnose type 1 diabetes gekregen én in de zomer behaalde ze samen met haar zus de bronzen medaille op de Olympische Spelen bij synchroon zwemmen. Hoe dan?
In dit gesprek vertelt Noortje haar verhaal rondom haar diagnose, de rol van sporten en ijzeren discipline op haar bloedsuikers. En over sensoren die loslaten in het water.
Dankjewel @noortjedebrouwerr voor je inspirerende verhaal!

The post Wietske in gesprek met Noortje de Brouwer. appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

Het is begin zomer 2023 en samen met mijn zus ga ik met het openbaar vervoer negen dagen lang op reis naar Wenen en Slowakije. We vinden het een uitdaging om duurzaam te reizen en een mooi gebied in het buitenland te bezoeken.

Ik stap met mijn voorraad van de Omnipod-insulinepomp, de Freestyle Libre-sensor en de rest van de bagage de nachttrein in. Ik heb ook een insulinepen meegenomen als noodoplossing bij een verstopte pomp. Ik ben blij dat we niet met de auto of het vliegtuig gaan. Geen gedoe met medische verklaringen of ruimtegebrek. Of dat ik een lange afstand rijd en toch wat zenuwachtige wordt. Oeps, hoge bloedsuiker en een sanitaire stop bij een tankstation!

Op naar de natuur

Met de bus en de trein kun je zoveel hypovoer meenemen als je wil, heb je vaak een wc in de buurt en kun je ook even je ogen dichtdoen als je moe bent.

Na het bezoeken van paleizen in Wenen en het eten van pierogi in Bratislava, willen wij ook een paar dagen wandelen in een natuurgebied. Na een paar uur tijd stappen we de trein uit in het Tatra-gebergte. Gelukkig voelt het hier direct koeler aan. De afgelopen dagen ging mijn alarm wel erg vaak ’s nachts. Zou het door de warmte komen? Het was toch zo’n 30 graden en de meeste kamers hadden geen airco. Mijn zus werd er gek van. Zij wordt wakker, terwijl ik erdoorheen slaap.

Even niet praten

De volgende ochtend worden we vol energie wakker. We gaan de bergen in! De wandeling begint goed. We vinden de omgeving prachtig en stoppen tijdens de klim af en toe om een foto te maken. Dan scan ik gelijk mijn sensor. Ik merk dat mijn bloedsuiker na een uur zakt en dat ik wat moe word. Ik baal ervan, want ik heb op tijd mijn pomp een stuk lager gezet.

Snel neem ik wat te eten. Kortaf reageer ik tegen mijn zus dat ik even wil focussen op de wandeling en niet wil praten. “Sorry, dat was niet aardig”, beken ik later tijdens de lunchpauze, terwijl we genieten van een mooie waterval. Trots en blij halen we na een paar uur het eindpunt. Mijn bloedsuikerwaarde zit dan op 8,2.

Tips van Chanel voor een bergtocht met type 1 diabetes:

1. Houd je reisgenoot op de hoogte. Bedenk samen een plan voor wat je gaat doen. Wat doe je als je bloedsuiker erg hoog of laag is? Door het te bespreken, voorkom je irritaties.
2. Gebruik Frio-koeltasjes voor je insuline. Zo ben je niet afhankelijk van koelkasten en blijft je insuline op temperatuur.
3. Blijf reizen en genieten! Door nieuwe technologie heb ik er vertrouwen in dat het steeds makkelijker wordt om je bloedsuikers in range te houden in nieuwe situaties.

Chanel Witting is 29 jaar en heeft type 1 diabetes sinds 2008. Ze gebruikt een insulinepomp en sensor.

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur dan een mailtje naar: info@diabetesplus.nl

The post Chanel Witting over een bergtocht lopen met type 1 diabetes appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.