The post Nieuw boek ‘Dudes met Diabetes’ doorbreekt stilzwijgen rondom mannen met type 1 diabetes appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

December 2024

Ik ben Heleen. Ik ben 41 jaar en ik woon in Amersfoort met mijn man Stijn en kinderen Jan (8) en Karine (6). In mijn vrije tijd kun je mij vinden op de tennisbaan, lezend in een mooi boek, wandelend in de natuur of vioolspelend in mijn orkest. Ik werk als internist-endocrinoloog in Ziekenhuis St. Jansdal in Harderwijk en Lelystad.

Wat betekent internist-endocrinoloog? Meestal leg ik het uit als hormonendokter. Tijdens mijn studie Geneeskunde ontwikkelde ik al snel een voorliefde voor de interne geneeskunde. Ik ben een beschouwer. Ik vind het fijn om te zorgen en ik houd ervan om raadsels en ingewikkelde vraagstukken op te lossen. Oneerbiedig gezegd is iemand met een hormoonziekte vaak een raadsel als de eerste klachten ontstaan.

Ziek voor de rest van je leven

De zoektocht naar een diagnose is een weg die je samen bewandelt. Als de diagnose gevonden wordt, kan dat veel duidelijkheid geven. En een verbetering van klachten na de start van de behandeling. Maar het heeft ook een enorme impact, omdat een hormoonziekte er meestal voor de rest van je leven is. Zoals bij type 1 diabetes.

Over de jaren heb ik wel geleerd dat we weliswaar elk hormoon kunstmatig kunnen vervangen, maar dat het lichaam zo ingewikkeld in elkaar zit, dat het vervangen van een hormoon er nooit voor kan zorgen dat iemand 100% klachtenvrij is. En dat geldt zeker voor type 1 diabetes.

Meer behandelingen voor diabetes

Mijn specialisatie in diabetes was niet geheel bewust. Ik wilde tijdens mijn opleiding tot internist promotieonderzoek doen. Niet in een laboratorium, maar met mensen. Zo ben ik onderzoek gaan doen naar nieuwe behandelstrategieën bij personen met type 1 en type 2 diabetes.

Wat ik bijzonder vind aan diabetes is dat er over de jaren veel behandelmogelijkheden zijn bijgekomen. Voor type 2 diabetes zijn er nieuwe geneesmiddelen, waarvan sommige ook voor type 1 diabetes kunnen worden ingezet. En voor type 1 diabetes heeft technologie een enorme vlucht genomen. Het is veelbelovend om te zien dat pompen en sensoren steeds kleiner, betrouwbaarder en slimmer worden. Het gaat me dan ook aan het hart dat die technologie nu niet voor iedereen wordt vergoed.

Toegankelijke zorg

Mijn grootste drijfveer en ook wens voor de toekomst is dan ook een goede toegankelijkheid van zorg voor iedereen met type 1 diabetes. Daar maak ik mij op landelijk niveau, via de Nederlandse Internisten Vereniging hard voor. Bovenal hoop ik dat ik, als diabetesbehandelaar, door technologie en nieuwe behandelmogelijkheden in de toekomst steeds meer overbodig word.

Ik heb zelf geen type 1 diabetes en het komt niet voor in mijn familie. Daarvoor ben ik ontzettend dankbaar. Eén van mijn grootste angsten is eerlijk gezegd dat een van mijn kinderen type 1 diabetes krijgt, omdat ik dagelijks zie wat een enorme impact het heeft.

Coach op de zijlijn

Ik vind het belangrijk om als behandelaar samen met de persoon met diabetes type 1 op te trekken. Als een soort van coach op de zijlijn. Hoewel ik niet kan begrijpen hoe het is om type 1 diabetes te hebben, probeer ik wel om me hiervan een voorstelling te maken. Toen ik zelf twee weken rondliep met een glucosesensor, vond ik het confronterend als ik het lijntje omhoog zag gaan. Het had invloed op wat ik wilde eten. De alarmen heb ik meteen uitgezet! Waarbij ik me meteen ook realiseerde dat dat een enorme luxe is, dat ik dat kan.

Juist omdat ik niet weet hoe het is om 24 uur te dag te leven met type 1 diabetes, vind ik Diabetes+ zo’n enorme aanvulling. Samen kunnen we de beste ondersteuning bieden. Ook ik leer elke dag bij over type 1 diabetes. En ik wil je graag uitnodigen om mij hierbij te helpen!

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur ons dan een mail ons!

The post Het verhaal van Heleen, internist-endocrinoloog: ‘Ik wil samen met iemand met type 1 optrekken’ appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

December 2024

Op haar 83ste had mevrouw S., een trotse vrouw met een Surinaamse achtergrond, één grote wens: nog eenmaal haar geboorteland Suriname bezoeken. Het was een reis waar ze jarenlang van had gedroomd, maar die steeds onbereikbaar leek. Niet omdat ze de moed miste om te gaan, maar omdat ze afhankelijk was van haar dagelijkse insuline-injecties.

Ze was bang. Niet voor het vliegen of de reis, maar voor het idee dat niemand in haar omgeving wist hoe ze haar insuline moest toedienen. Haar familieleden in Nederland waren ook bezorgd hierover en ze vroegen zich af hoe ze haar zonder enige begeleiding, maar mét insuline alleen op reis konden laten gaan.

De familieleden in Suriname hadden geen ervaring met het injecteren van insuline. De angst van mevrouw S. om het zelf te proberen leek een onoverkomelijke barrière. Het verlangen naar haar vaderland stond op het spel.

Zelf insuline toedienen

Toen kwam het keerpunt. In plaats van haar droom op te geven, stelde haar diabetes-verpleegkundige  voor om haar zelf te leren hoe ze de insuline-injectie veilig kon toedienen.

Aanvankelijk was mevrouw nerveus. Een naald in haar eigen huid zetten leek haar onmogelijk. Maar met geduld en toewijding begon ze het te leren, stap voor stap. De diabetesverpleegkundige introduceerde de actieve, veilige pennaald. Dit is een klein, ingenieus hulpmiddel dat haar leven zou veranderen.

Opluchting en nieuwe mogelijkheden

Ze oefende elke dag. Eerst aarzelend, maar al snel met zelfvertrouwen. En dan, op een dag, was het zover: ze deed het helemaal zelf, zonder enige hulp. De opluchting op haar gezicht was zichtbaar. Het leek alsof een wereld van mogelijkheden voor haar open ging.

En zo, na enkele weken van voorbereiding, stapte mevrouw S. het vliegtuig in, op weg naar Suriname. De reis was meer dan alleen een bezoek; het was een overwinning op haar angst en onzekerheid.

In Suriname voelde ze zich vrij. Ze liep langs de straten van haar jeugd, bezocht familieleden die ze in jaren niet had gezien, en genoot van het eten dat haar herinnerde aan haar kindertijd.

Bij terugkomst in Nederland straalde ze. Haar gezicht was verlicht met een grote glimlach, alsof ze de wereld had overwonnen – en misschien had ze dat ook wel. Ze vertelde vol enthousiasme verhalen over haar reis.

Voor haar was het voorbereiden van haar vakantie spannend geweest, en het oefenen met het ‘zelf injecteren’ een grote uitdaging. In relatief korte tijd heeft ze dit geleerd en was zij enorm trots op zichzelf dat zij dit uiteindelijk zelf kon en niet afhankelijk hoefde te zijn van anderen tijdens haar reis en verblijf in Suriname.

Dit verhaal benadrukt niet alleen haar persoonlijke overwinning, maar ook de impact van de actieve, veilige pennaald voor haar onafhankelijkheid tijdens deze reis.

De actieve veilige pennaald is de Unifine SafeControl van Owen Mumford, een Europees
familiebedrijf dat al meer dan zestig jaar producten voor mensen met diabetes produceert.

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur ons dan een mail ons!

The post Een reis naar huis met diabetes appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

feb 2025

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur ons dan een mail ons!

The post Het verhaal van Jezley: “Ik was niet gek, want er was echt iets aan de hand” appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

Mei 2025

Ik ben Laurens Huizer. Op 24-jarige leeftijd kreeg ik type 1 diabetes. Bijna 30 jaar later nam mijn leven nog een onverwachte wending.

Ik had eerlijk gezegd nog weinig van ‘suikerziekte’ gehoord toen ik de diagnose kreeg. Het kwam als een complete verrassing. Ik was sportief, had geen overgewicht en leefde gezond. Mijn eerste vraag tijdens mijn korte verblijf in het ziekenhuis was of ik kon blijven sporten. Ze stelden me gerust door te zeggen dat dit alleen maar goed was om te blijven doen. Het had een positieve invloed op mijn bloedglucosespiegel.

Diabetes en slokdarmkanker

24 jaar geleden waren middelen zoals een pomp en sensor er nog niet. Ondanks dat kon ik er prima mee leven. Maar toen ik op 51-jarige leeftijd slokdarmkanker kreeg, voelde ik gelijk dat dit qua diabetesmanagement voor grote veranderingen zou gaan zorgen. Een buismaag die de plaats van een normale maag en slokdarm inneemt, werkt simpelweg anders dan de normale set-up.

Toen ik informeerde naar de consequenties kon de chirurg daar eigenlijk geen goed antwoord op geven. Het verwijderen van de kanker en je daarop aanpassen was de hoofdzaak. Uiteindelijk heb ik de behandelingen en operatie goed doorstaan en herstelde ik mede door mijn goede conditie snel.

Snelle hypers

Het eten ging ook direct goed. Alleen mijn diabetesregulatie was veel lastiger. Na ieder eetmoment schiet mijn bloedglucose als een raket omhoog. Het kan soms binnen 20 minuten van 5 naar 18 mmol stijgen. Daarnaast is het dumpinggevoel erg sterk. Ik merk daardoor veel vermoeidheid en minder kracht tot zo’n 1,5 uur erna.

In het dagelijks leven en met werk is dit lastig maar doordat ik als zelfstandige werk kan ik er rekening mee houden. Alleen met sportief fietsen is het erg moeilijk. Tijdens langere tochten iets eten of een koffiepauze, komt mijn prestatie erna niet ten goede. Ik zie dan een uur enorm af om bij de groep te blijven.

Nog geen goede oplossing

Ik heb in de loop der jaren veel geëxperimenteerd met allerlei soorten (sport)voeding om het extreem stijgen van mijn bloedsuikers en het dumpinggevoel te verminderen. Er is geen product met een lage glykemische index* dat ik niet heb geprobeerd. Helaas heb ik de heilige graal nog niet gevonden, zullen we maar zeggen.

Ik heb geprobeerd om diabeten te vinden die ook een buismaag hebben. Het uitwisselen van ideeën zou ons wellicht verder kunnen helpen. Maar dit blijkt lastig. Ik houd mezelf aanbevolen voor iedereen die mijn verhaal herkent. Ik zou graag in contact komen. Wellicht zijn er oplossingen waar ik nog niet aan heb gedacht en kunnen we elkaar verder helpen.

Ondanks dit ongemak ben ik heel erg dankbaar dat ik er nog ben. De overlevingskans van slokdarmkanker na behandeling is 23% na 5 jaar. Ik ben de 6 jaar al voorbij…

*De glykemische index (afkorting GI) is een manier om koolhydraten met elkaar te vergelijken in soorten voedingsmiddelen. De glykemische index (GI) van een voedingsmiddel geeft aan hoe snel de koolhydraten erin je glucosewaarde laten stijgen en dalen. De GI is op basis van 50 gram koolhydraten in een voedingsmiddel.

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur ons dan een mail ons!

The post Laurens heeft type 1 diabetes en een buismaag appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

feb 2025

Zeven dagen, 430 kilometer en 12.000 hoogtemeters op de mountainbike in Slovenië. En dat alles met type 1 diabetes. Onze SportBuddy en PompBuddy Bart Kruyt deed het en vertelt graag hoe dat was.

Afgelopen vrijdag heb ik de finish behaald van de Transalp Slovenië. Ik eindige in Piran aan de Adriatische kust. Op voorhand draaide ik een trainingsprogramma om dit te kunnen volbrengen, maar ook om mijzelf en mijn diabetes beter te leren kennen, begrijpen en in te stellen met verschillen profielen tijdens het rijden.

Dat de trip machtig mooi, verbluffend en zwaar was is logisch. Ik zal jullie de diabetes bijzonderheden meegeven van deze 7 dagen.

Gaat het mij lukken?

Stress. Kan ik het wel? Ben ik wel fit genoeg? Hoe bereid ik alles voor, voor het geval dat de pomp crasht of dat er wat stuk gaat of dat er geen eten is? Voor als ik in het ziekenhuis beland en anderen het moeten overnemen? Hoe zorg ik dat zij de nodige documentatie hebben, er genoeg materiaal is en dat de insuline koel genoeg blijft?

En nog 100 andere vragen spookten door mijn hoofd. Vragen die een ander op deze toch niet zou hebben. Oké, de eerste 2 puntjes misschien, maar verder niet.

Terug naar Piran, waar diabetes begon

Ik hoefde niet de snelste te zijn sprak ik met mijzelf af. Maar ook nooit de laatste. Dat was mijn doel, samen met natuurlijk de finish halen in Piran. 35 jaar geleden kreeg ik hier diabetes op 6-jarige leeftijd. Lang verhaal, maar de helft van mijn gewicht ben ik verloren in een nacht. Het tweede ziekenhuis had pas apparatuur om te meten en mijn bloedsuiker was rond de 70. Toen was ik inmiddels al buiten bewustzijn.

Een weekje ziekenhuis lag ik daar in het ziekenhuis. Daarna nog zes weken ziekenhuis hier. Het zit nog steeds in mijn geheugen. De Transalp zou dus niet alleen een trip op de mountainbike zijn, maar ook zeker een historische trip naar mijn diabetesroots en oorsprong.

Rustig starten

De eerste twee dagen doe ik rustig aan, sprak ik met mezelf af. Anders kom je jezelf op dag 5 en 6 tegen, zo luidde het advies. Het viel mij op dat het fietsen mij best goed afging in vergelijking met de anderen. Bijzonder goed zelfs. Het Garmin-apparaatje op mijn stuur en horloge gaven keurig elke 5 minuten de update van mijn bloedsuikerwaarden aan en de eerste 3 dagen kwam ik vrij makkelijk door.

Wellicht had ik op de derde dag met een heuvel van 1100 hoogtemeters even spijt dat ik omhoog gebuffeld had en zwaar in het rood gegaan was. Maar daardoor was ik wel als eerste boven en had ik mijn broodje al half op, voordat nummer 2 aan kwam zetten.

Soms een diabetespauze

De conditie, het herstel en mijn diabetes waren de eerste dagen dik in orde. ’s Nachts zette ik mijn insulineprofiel op 70 of 80 % en het liep als een zonnetje. Een enkele keer bij het laatste klimmetje had ik even een diabetespauze nodig. De rest van de week heb ik hier geen echte last van gehad en kon ik het al fietsen tackelen.

De weersvoorspellingen waren slecht, maar draaiden totaal om naar zomers tot soms zelfs heet. Vanaf dag 4 was het overdag 38 graden in de schaduw! Daarom plakte ik de Omnipod Dash-pomp niet meer op mijn arm, maar op mijn buik. Beter voor de temperatuur en iets meer schaduw. Bijkomend voordeel: dit bleek ook beter voor het stuiteren en lekkages van de insuline . Want de 3 dagen haalde ik tijdens de tocht niet met de pods.

Een zwaardere dag

Vooral dag 5 was zwaar met meer dan 2400 hoogtemeters en 74 km mountainbiken. De eindklim met percentages van 15 tot 30% helling gedurende een half uur was de hel. Niet alleen voor mij, maar ook voor de anderen. Die vroegen zich inmiddels af of er insuline of doping in dat pompje van mij zat.

Ik ging als een speer van berg tot berg. Dat gaf een fijn gevoel en marges tot gezelligheid om in de groep mee te rijden en halverwege het gas erop te zetten en toch als eerste boven te komen. Heerlijk. De natuur was verbluffend. De reeën zagen we soms wel heel dichtbij. Zelfs net iets te dichtbij misschien, toen er eentje mijn stuur aantikte.

Obstakels op de diabetesweg

Achteraf was de zware vijfde dag het begin van problemen op dag 6 en 7. Vroeg in de ochtend op de laatste dag, dag 7, kreeg ik na het ontbijt sensorproblemen. Mijn Dexcom-sensor week af. Alles crashte tegelijk toen ik weg wilde rijden met de groep. Mijn pod, sensor en daardoor ikzelf ook door de stress.

Het beestje diabetes voelde vast dat ik richting thuishaven ging en kondigde zich nog even flink aan. Zo makkelijk zou ik er niet van af komen. Door de warmte, zonnebrand en tijdstress zat ik niet te wachten op 50 minuten mountainbiken zonder sensorwaarden.

Herinneringen aan de diagnose

Mijn gedachten dwaalden tijdens dat eerste uur fietsen veel af naar vroeger en hoe het allemaal gegaan was. Gelukkig werd ik goed opgevangen door medereizigers tijdens het rijden. Dat gaf weer nieuwe energie. Wat betreft mijn diabetes draaide alles uiteindelijk weer. Het naderende onweer bleven we gelukkig voor. Binnen no time reden we het prachtige Piran binnen op het hoofdplein. Tijd voor ontspanning en feest.

Mijn tocht was niet mogelijk zonder mijn systeem. Daarvoor bedank ik mijn Android APS en de hele Do it Yourself Loop-community. Het heeft mijn tocht een stuk makkelijker gemaakt. Echt super! Tevens ben ik trots op mijn Time in Range van 86%. Het bewijst maar weer: I am greater than my hights and lows.

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur ons dan een mail ons!

The post Het verhaal van onze buddy Bart: “De Transalp-tocht eindigde in Slovenië waar ik ooit de diagnose kreeg” appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

December 2024

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur ons dan een mail ons!

The post Het verhaal van Jouke (11) appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

Mijn leven leek perfect op orde: een fijne relatie, twee prachtige kinderen en een uitdagende baan als klinisch verloskundige. Ook mijn diabetes type 1 had ik goed geïntegreerd in mijn dagelijkse routine. Toch was er altijd die sluimerende angst: wat als een van mijn kinderen ook diabetes type 1 zou krijgen? Twee jaar geleden werd die nachtmerrie werkelijkheid toen mijn zoontje, toen één jaar oud, dezelfde diagnose kreeg. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Maar nu, twee jaar later, besef ik dat deze ervaring een nieuw pad voor mij heeft geopend.

Uit die intense periode is mijn praktijk “Zoet Leven” geboren. Ik begeleid nu zwangere vrouwen met diabetes type 1 en bied een gepersonaliseerde zwangerschapscursus voor diabetes type 1 aan die specifiek op hun behoeften is afgestemd. Mijn missie is om deze vrouwen te helpen hun zorg weer in eigen handen te nemen en met vertrouwen hun bevalling tegemoet te gaan.

Mijn eigen verhaal met diabetes begon toen ik tien jaar oud was. Ik voelde me voortdurend moe, verloor snel gewicht en had extreme dorst. Een urinetest bij de huisarts wees op veel te hoge glucosewaarden en de diagnose diabetes type 1 volgde snel. De arts stelde me gerust: ik zou nog steeds een normaal leven kunnen leiden, zelfs kinderen krijgen. Toch was het een enorme aanpassing, waarin ik mij soms heel alleen heb gevoeld. Niemand wist destijds wat de ziekte met me deed en hoe ik mij precies voelde. Na twee jaar insuline spuiten, maakte ik de overstap naar een insulinepomp. Inmiddels ben ik alweer vijf pompen verder en gebruik ik momenteel de Tandem T-slim X2 met de Dexcom G7 sensor. Maar binnenkort mag ik weer een nieuwe pomp kiezen – een spannende beslissing, want de juiste pomp kan je leven echt veranderen.

Diabetes heeft me geleerd hoe belangrijk zelfzorg is. Ondanks de uitdagingen ben ik altijd vastbesloten geweest om mijn dromen na te jagen. Dit bracht me naar de verloskundeopleiding in Antwerpen. Hoewel een docent me afraadde om verloskundige te worden, “Marijke, het werk als verloskundige, met alle wisselende diensten, is denk ik niet te combineren met je diabetes”, liet ik me niet ontmoedigen. Sterker nog, juist die uitspraak maakte mij vastberaden om deze opleiding wel af te maken. En mijn droom achterna te gaan. Ik voltooide mijn opleiding, vond werk in een ziekenhuis en ontdekte hoe ik mijn diabetes kon balanceren met de onregelmatigheid van het verloskundig werk.

Toen ik zwanger wilde worden, werd mijn diabetes ineens de belangrijkste factor van mijn leven. Mijn eerste zwangerschap was zwaar, vooral zonder sensor, en het duurde even voordat ik groen licht kreeg om zwanger te worden. Destijds woonde ik in Antwerpen, waar de zorg tijdens je zwangerschap toch net wat anders geregeld is dan in Nederland. Mijn zoon bleek te zwaar te zijn en lag in stuitligging. Daarom zou ik sowieso een keizersnede moeten krijgen in België. Daarom besloot ik vanaf 32 weken mijn zwangerschap in Nederland te laten begeleiden. Daar werd een versie gedaan (een uitwendige draaiing van het kind), zodat ik vaginaal kon bevallen. Mijn zoon, Milan, werd geboren na een lange bevalling. Alleen, omdat zijn glucoses te laag bleken te zijn, moesten wij nog enkele dagen in het ziekenhuis verblijven.

Bij mijn tweede zwangerschap verliep alles heel anders dankzij nieuwe technologieën zoals de Tandem T-slim X2 en Dexcom. Deze keer had ik de droombevalling die ik elke vrouw met diabetes gun: een vlotte bevalling in bad, omringd door een vertrouwd team, begeleid door mijn beste vriendin, met een gezonde zoon, Vigo, als resultaat.

Het was een enorme schok toen bij Vigo op éénjarige leeftijd ook diabetes type 1 werd vastgesteld. Hoewel ik dacht te weten wat ons te wachten stond, bleek de zorg voor een jong kind met diabetes een heel andere uitdaging. Daarbij raakt het mij nog steeds dat een stukje onbevangenheid bij je kind door deze ziekte wordt weggenomen.

Schuldgevoelens dat hij misschien door mij diabetes had gekregen, speelden op. Maar genetisch onderzoek wees uit dat zijn diabetes geen erfelijke vorm is. Toch blijft de vraag knagen: kan dit puur toeval zijn?

Ondanks de emotionele rollercoaster heb ik geleerd om deze ervaring om te zetten in kracht. Vigo groeit op in een gezin waar diabetes de normaalste zaak van de wereld is, en dat geeft me troost. Tegelijkertijd heeft het mij vastberaden gemaakt om anderen te helpen. Daarom heb ik mijn kennis als verloskundige en ervaringsdeskundige in diabetes gebundeld om vrouwen met diabetes tijdens hun zwangerschap te begeleiden.

Bij Zoet Leven bied ik persoonlijke aandacht, omdat ik weet hoe belangrijk het is om je gehoord en begrepen te voelen. Mijn missie is om zwangere vrouwen met diabetes te ondersteunen, zodat ze vol vertrouwen hun zwangerschap kunnen beleven. Ik ben trots op elke vrouw die deze dubbele uitdaging aangaat, dag in dag uit.

Voor meer informatie over mijn praktijk: www.zoet-leven.nl

Instagram: @zoet.leven

Marijke Simons-Teeuw, 32 jaar

Zie ook Academy Diabetes+ zwangerschap

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur ons dan een mail ons!

The post Het verhaal van Marijke appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

We weten uit onderzoek dat taal een hele grote impact heeft op hoe mensen met diabetes hun leven met de aandoening ervaren. De juiste woorden kunnen je zelfvertrouwen geven en motiveren om goed voor jezelf te zorgen. Aan de andere kant kan taal ook maken dat je je schuldig voelt, of alsof je gefaald hebt.

Daarom publiceren wij nu het ‘Language Statement’ over taal in de diabeteszorg. Dit document is er om iedereen (zorgverleners, media en jou) te helpen nadenken over taalgebruik rondom diabetes.

Dus deel het vooral ook in je eigen netwerk!

Veel diabetespartijen in Nederland hebben meegewerkt aan dit document. Diabetes+ ook.

Daar zijn wij harstikke trots op.

Maar we wij willen vooral Anne Jacobs en Sanne van Beem ontzettend bedanken dat zij het initiatief hebben genomen om ook een Nederlandse versie van language matters te maken.

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur ons dan een mail ons!

The post Taal en Diabetes appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.

November 2024

Ik ben Wessel, 28 jaar. Anderhalf jaar geleden belandde ik in het ziekenhuis met de diagnose type 1 diabetes. Sindsdien is mijn leven ingrijpend veranderd. Alles wat eerst vanzelfsprekend was – en dat was heel wat – is dat ineens niet meer.  

Gelukkig kon ik vrij snel de knop omzetten. Misschien wel iets te snel, want voor mijn diagnose had ik me ingeschreven voor de 1/4 marathon. Die heb ik een maand na diagnose ook nog gelopen. Ik merkte dat sporten me ontzettend helpt bij het ‘managen’ van mijn bloedsuikers. Ik heb het sporten omarmd en ik durf te zeggen dat ik (afgezien van mijn diabetes) nog nooit zo gezond ben geweest 💪. Gemiddeld sport ik nu zo’n 4 à 5 keer in de week.

Goed schatten of mis gokken

Ondanks mijn sportieve avonturen en de energie die ik daaruit haal, is het echt niet allemaal rozengeur en maneschijn. Sommige dagen zijn gewoon lastig en zit alles tegen. Over elke hap eten die naar binnen gaat, moet nagedacht worden. Soms schat, tel of gok je goed, maar soms ook compleet mis. Dan ben je een avond bezig met bloedsuikers managen in plaats van rustig op de bank zitten.  

Een CGM en gekoppelde pomp helpen gelukkig aanzienlijk om mijn waardes in de gaten te houden. Maar een CGM geeft elke 5 minuten een waarde door, dus het werd ook een automatisme om elke 5 minuten op mijn horloge te kijken. Hierdoor kwam ik in een soort ‘5-minutenwereld’ terecht, wat onbewust een behoorlijke mentale impact heeft. Ook daar ben ik me gelukkig nu bewust van en dat gaat steeds beter.

PompBuddy bij Diabetes+

Ik heb nu ongeveer 1,5 jaar diabetes achter de rug, en waarschijnlijk nog heel veel jaren te gaan. Mede door de technologische ontwikkelingen zoals CGM’s en patchpompen ga ik er het beste van maken. 

Voor Diabetes+ ben ik PompBuddy geworden, omdat je in korte tijd een keuze moet maken waar je 4 jaar aan vast zit. Ik vond de gesprekken met mede type 1’ers tijdens deze periode erg fijn. Ik hoop van vergelijkbare waarde kan zijn voor anderen of op een andere manier bij te kunnen dragen. Zo staan we er niet alleen voor. 

Meer informatie over onze Pompbuddy’s

Wil je ook jouw type 1 verhaal delen? Stuur ons dan een mail ons!

The post Het verhaal van Wessel: ‘Soms tel je goed, maar soms ook compleet mis’ appeared first on Diabetes+ Samen maken we het verschil.