Manon van Geene is 24 jaar en leeft al 13 jaar met type 1 diabetes. Jarenlang deed ze gewoon wat nodig was. Glucosewaarden regelen, koolhydraten tellen, insuline geven, sporten, werken… en vooral doorgaan. Ze dacht dat ze de ziekte een plek had gegeven. Totdat haar paard haar liet zien dat dit helemaal niet zo was. Dit is haar verhaal.
“Natuurlijk vroeg diabetes altijd veel van mij, maar ik dacht: dit hoort er nu eenmaal bij. Tot een paar maanden geleden. Mijn eigen paard spiegelde iets in mij waarvan ik niet wist dat het er nog zat. Ik reageerde heftiger dan ik van mezelf kende.
Hierdoor ontdekte ik dat ik nooit écht had verwerkt wat leven met diabetes voor mij betekent. Ik had vooral geleerd om door te gaan. Pas toen ik hierbij stilstond, zag ik hoeveel verantwoordelijkheid, voortdurende alertheid, verdriet en verlies ik al die jaren al met mee draag. Dat besef was confronterend, maar gaf ook rust.
Niet omdat mijn diabetes is veranderd, maar omdat ik eindelijk ruimte gaf aan wat het werkelijk met mij doet. Sinds deze ervaring begeleid ik vanuit mijn praktijk Miraval Paardentherapie mensen met diabetes en hun naasten. Niet op medisch vlak, maar juist de emotionele kant van leven met diabetes.
Diabetes is zoveel meer dan glucosewaarden meten en insuline spuiten. Deze chronische ziekte vraagt dag en nacht om aandacht en heeft een enorme impact op iemands leven. Ik hoop dat mijn verhaal laat zien dat ook de emotionele impact van diabetes gezien mag worden.
Pas toen ik écht stil durfde te staan bij wat diabetes van mij vraagt, begon ik écht te leren leven mét diabetes. En precies dat gun ik iedereen die met diabetes leeft!”