Sinds 1979 heeft Frederike type 1 diabetes. Ze kreeg de ziekte toen ze bijna 4 jaar oud was. Ze was, zoals ze zelf zegt “een mollig kind, en niet heel sportief”. Jarenlang deed ze niks aan sport, totdat ze een manier van bewegen vond die bij haar paste. Dit is haar verhaal.
“Gymlessen op scholen waren nooit leuk. Ik werd altijd als laatste gekozen. Ik was de langzaamste. Heel lang deed ik niks aan sport. Totdat ik bijna 40 was en niet meer mollig, maar gewoon dik. Ik wist: dit gaat niet goed.”
In 2014 ging ze met iemand mee naar Slow Sports. “Wandelen in de natuur met oefeningen tussendoor. En dat op alle niveaus, dus ook het mijne. Dat vond ik wel wat.”
Rolstoelsporten met diabetes
Maar helaas kreeg ze een functionele neurologische stoornis (FNS). Dit betekende dat lopen voor Frederike steeds moeilijker werd. “Na 10 jaar Slow Sports lukte het niet meer. Dat was en is nog steeds heel moeilijk.”
Frederike moest iets anders zoeken om te doen, naast sporten in de sportschool. Ze kwam terecht bij rolstoelbasketbal, bij haar in het dorp. “Voor het eerst in 50 jaar doe ik een teamsport. En het is nog leuk ook! Na een paar maanden ben ik ook met iemand mee geweest naar rolstoelrugby. Dus nu doe ik zelfs 2 teamsporten en het is heerlijk. Wie had dat ooit gedacht?”
Betere glucosewaarden én mentale gezondheid
Type 1 diabetes is daarbij wel een uitdaging. “Voor een training zorg ik dat ik ruim van tevoren eet, zodat er zo min mogelijk actieve insuline in mijn lijf zit. Mijn pomp zet ik niet op sportstand, omdat de ervaring leert dat ik dit niet nodig heb bij deze sporten.”
Sinds Frederike in 2014 begon met Slow Sports is sporten helemaal haar ding geworden. “En mijn diabetes en mentale gezondheid gaan ook echt een stuk beter sinds ik sport.”