IDit is Aren. Hij is 5 jaar oud. Hij kreeg de diagnose type 1 diabetes op zijn derde. Zijn moeder Brecht vertelt erover.
 
“Aren kreeg de diagnose type 1 diabetes toen hij net 3 jaar was. Hij was een paar dagen niet lekker en begon daarna heel veel te drinken. Ik dacht eerst dat hij een zere keel had. Totdat hij op een nacht wakker werd. Ontroostbaar. Hij wilde heel graag slapen maar kon het niet. 
 
Zelf kreeg ik opeens het idee: diabetes. Jij hebt diabetes. Mijn man wuifde het weg, maar vond dat het geen kwaad kon om even de huisarts te bellen. Ik legde de assistente uit wat ik dacht en zij zei: ik hoor geen alarmbellen. Maar ik wel, zei ik. Toen mocht ik wel even langskomen.
 
Toen ik daar was wilde ze eerst onze zoon onderzoeken. Ik wilde graag dat ze gewoon prikte voor de bloedsuiker. Dat deed ze uiteindelijk alleen om mij gerust te stellen. Wat had ik toen graag ongelijk gehad, maar het was wel degelijk zo. Arens bloedsuiker was te hoog.
 
We vetrokken met spoed naar het ziekenhuis en verbleven daar 2 nachten waarin wij een spoedcursus in diabetes kregen. Ons hele leven stond op zijn kop. We moesten heel veel regelen. Op werk was er niet echt veel medeleven en de opvang was bang en wees ons het liefste de deur.  
 
We hebben veel tegenslagen gehad en nu zijn we 2 jaar verder. Het gaat goed met Aren. Hij heeft een sensor en pomp en ik zie dat ons kind, kind kan zijn. Hij gaat nu ook voor het eerst naar school, nadat hij het eerste jaar overal geweigerd werd. Maar nu hij eindelijk mag, vindt hij het fantastisch. Hij vindt het zo geweldig en daar doe ik het voor.”