“Wie had dat ooit gedacht: mijn verhaal, open en bloot. Jarenlang regelde ik alles zelf en wilde ik anderen niet veel lastig vallen met mijn type 1 diabetes. Toch is het er, dag en nacht. Al 39 jaar.
 
Negentien jaar was ik, net begonnen aan het studentenleven in Amsterdam, toen ik plots in het ziekenhuis belandde. Terwijl mijn nieuwe vrienden dansten op biervaten, lag ik aan een infuus. Ik had geen idee wat diabetes betekende.
 
Ik had geluk: mijn lichaam reageerde goed. Insuline mengen, spuiten, op gezette tijden eten, controles… Het werd routine. Met de komst van injectiepennen en teststrips ging alles gemakkelijker. Mijn internist zei: “Eerst bedenken wat je wíl doen, dán pas hoe je het regelt.” Dat werd mijn mantra. Ik had het geaccepteerd. Dacht ik.
 
Ik kreeg drie prachtige kinderen en was streng voor mezelf. De diabetes mocht me nooit beperken. Toch blijft het een constante factor waarbij je niet alles zelf kunt regelen: 42 factoren, elke dag, elke nacht.
 
De overstap naar de insulinepomp Omnipod 5 en een sensor in 2024 bracht meer rust. Stabielere waarden, meer energie. Maar het gevoel van afhankelijk zijn en de zorg om de toekomst blijft. Komen er complicaties?
 
Gelukkig is er begrip waar ik dankbaar voor ben. Mijn kinderen die rekening houden met de koolhydraatarme maaltijden die ik graag eet. Vriendinnen die geduldig wachten als ik koolhydraten tel of begrip tonen als mijn sensor piept in het theater of tijdens de yogales. Collega’s die oprecht vragen hoe het gaat. En mijn vriend, die een kapotte sensor helpt repareren, de appeltjes weegt en hongerig samen met mij wacht met eten tot de insuline is ingewerkt. 
 
In 2024 trok Diabetes+ me letterlijk en figuurlijk Over de Streep. Het voelde als thuiskomen. Herkenning, begrip, lichtheid. Ik ben sindsdien meer open over wat de diabetes voor me betekent en dat zorgt voor nog meer begrip. Delen helpt. Altijd. En dat kan pas als je het écht hebt geaccepteerd.”