Moniek kreeg in juni 2024 de diagnose type 1 diabetes. Het kwam onverwacht. Al waren de signalen achteraf duidelijk. Ze vertelt over hoe ze haar weg heeft gevonden in een leven met type 1 diabetes.
“Ik dronk extreem veel en voelde me steeds vermoeider. Een arts op mijn werk merkte het op en besloot mijn bloedglucose te meten. En ja hoor: overduidelijk diabetes.
Binnen een paar minuten stond mijn leven op z’n kop. Hoewel ik al bekend was met insuline spuiten door mijn zwangerschapsdiabetes, voelde deze diagnose als een harde klap. Toch besloot ik meteen: ik moet sterk zijn, voor mezelf en voor mijn gezin. Dus zette ik mijn schouders eronder en ging door.”
Wilskracht en uitputting
“De eerste maanden leefde ik op wilskracht. Elke dag opnieuw: rekenen, afwegen, waardes controleren, spuiten, plannen, opnieuw rekenen. Het werd een tweede natuur, maar ook een constante belasting.
Na ongeveer een half jaar kwam ik mezelf keihard tegen. Ik was moe, leeg. Het voelde alsof ik alleen nog maar de diabetes was. Ik wilde niets meer met die ziekte te maken hebben. Even helemaal niet.”
Balans, rust en ruimte
“Gelukkig stond ik er niet alleen voor. Naast mijn gezin en familie heeft mijn diabetesteam me opgevangen, naar mij geluisterd en met me meegedacht. Met hun hulp vond ik langzaam weer balans, rust en ruimte in mijn hoofd. Ik leerde opnieuw dat ik niet alles perfect hoef te doen. Dat ik mag vallen en weer opstaan.
Daarnaast haal ik enorm veel steun uit contacten via Diabetes+. De regiobijeenkomsten geven me herkenning, warmte en het gevoel dat ik er niet alleen voor sta. Het is bijzonder waardevol om mensen te ontmoeten die precies begrijpen wat je doormaakt.
Nu kijk ik anders naar mijn toekomst. Ik weet dat diabetes deel van me is, maar niet bepaalt wie ik ben.”