Lauriëtte is 35 jaar, woont in Rotterdam en leeft sinds 2015 met type 1 diabetes. De diagnose kwam onverwacht, al was zij uiteindelijk zelf degene die hem stelde. Schrijven hielp haar om alles wat er daarna gebeurde een plek te geven.
“Toen ik in 2015 de diagnose type 1 diabetes kreeg – of eigenlijk: toen ik die zelf stelde – veranderde mijn leven van de ene op de andere dag. Maandenlang liep ik rond met klachten als extreme dorst, kramp in mijn benen en plotseling verslechterd zicht. Ondanks meerdere bezoeken aan zorgverleners had niemand een verklaring voor wat er aan de hand was.
Diagnose type 1 diabetes
Online had ik gelezen over type 1 diabetes, maar ik dacht dat ik mezelf misschien een beetje gek maakte. Daarom besloot ik een bloedglucosemeter te kopen, vooral om te bevestigen dat ik géén diabetes had. Het tegenovergestelde bleek waar. Kort daarna lag ik in het ziekenhuis.
Ineens draaide mijn leven om bloedglucosewaarden, insuline, koolhydraten en eindeloos veel beslissingen. Voor iemand die daarvoor nauwelijks over haar lichaam hoefde na te denken, was dat een enorme verandering. Gelukkig ben ik van nature nieuwsgierig en houd ik van leren. Mijn motto was al snel: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’
Bloggen over diabetes
De ochtend na mijn opname schreef ik vanuit het ziekenhuis een blogpost. De blog had ik al, maar schrijven over diabetes bleek het begin van iets dat me tot op de dag van vandaag helpt. Door mijn ervaringen op papier te zetten, kan ik beter begrijpen wat er gebeurt en mijn weg vinden in het leven met diabetes.
In de jaren daarna groeide mijn blog uit tot Diabadass. Daar deel ik persoonlijke verhalen over het dagelijks leven met type 1 diabetes. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik hoop dat anderen iets herkennen in mijn ervaringen. Soms helpt het al om te lezen dat iemand anders tegen dezelfde uitdagingen aanloopt.
Minder alleen met type 1
Dankzij mijn blog voelde ik me minder alleen. Ik kwam in contact met andere mensen met diabetes, wisselde ervaringen uit en ontdekte hoeveel herkenning er kan zitten in een persoonlijk verhaal. Tegelijkertijd helpt het mijn omgeving om beter te begrijpen wat diabetes in het dagelijks leven betekent.
Wat ik anderen wil meegeven? Vertrouw op jezelf. Zorgverleners kunnen je helpen, maar uiteindelijk leef jij iedere dag met diabetes. Je kent je eigen lichaam het beste. En als iets moeilijk is, praat erover of schrijf het op. Voor mij begon daar het proces van accepteren en leren leven met diabetes.”